oostenrijk-tirol-culinaire-jacobsweg-paznaun-ischgl

Koken op een Frans kasteel – deel 1

Koken op een Frans kasteel – deel 1

Wij van Lekker Tafelen zijn natuurlijk heel veel met koken bezig. Maar het komt niet dagelijks voor dat je wordt gevraagd om twee weken te komen koken op een Frans kasteel, een kasteel ín Frankrijk.  Een heel avontuur dat je hier als blog kunt volgen.

Vandaag: de reis naar het kasteel

Ik zal even een korte toelichting geven. Mijn ouders wonen in de Provence en een bevriende dame die daar catert heeft mij gevraagd om samen met haar twee weken te gaan koken voor een Engels gezelschap dat twee weken een kasteel huurt. Eergisteren via de telefoon nog even kortgesloten wat ik allemaal meeneem. In een eerder stadium bespraken we reeds de menukeuze. Vanochtend was het dan zo ver. Tot en met mijn eigen – linkshandige – aardappelschiller zijn ingepakt. Manlief moet het met een oud aardappelmesje doen, de komende weken. Best pittig, 1150 kilometer in je eentje rijden. O, ja, de cheddar uit de ijskast niet vergeten. Wie neemt er nu Engelse kaas mee naar Frankrijk, zul je denken. Maar als je een Mexicaanse avond inplant, is cheddar wel zo lekker en dát verkopen onze chauvinistische vrienden dus niet. Waarom zou je ook, als je iedere dag van het jaar een andere kaas kunt kiezen….

Cheddar in het handschoenenkastje gestopt, die wordt namelijk koud als de airco aangaat. Op weg dan maar, met de radio om me gezelschap te houden. Bizar en vreselijk nieuws: weer een vliegtuig zoek. Neergestort, gekaapt, neergehaald?  Op de Franse radio gaat het nergens anders over. Dit keer met 51 Fransen aan boord. Wel goed om mijn Frans weer op te halen, maar dat doe ik liever door de liedjes van Julien Clerc en Patrick Bruel mee te zingen.

Snelwegen, slingerende bergwegen en Franse dorpjes

De weg is lang, maar het rijdt gelukkig redelijk goed door. Nederland schiet als gewoonlijk niet op, hetzelfde geldt voor België  tot Brussel. Daarna is het knallen tot Luxemburg. Lotharingen vind ik altijd een genot om door te rijden: de heuvels met hun weilanden en een kruin van krullerige groene bossen. Het heeft iets tijdloos. Lotharingen maakt plaats voor de vlakte bij Beaune. De heuvels worden nu wat afgeplatter, meer sinusoïdes. Lyon valt zoals gebruikelijk tegen: half uur wachten om de tunnel in te mogen. Na Lyon verandert het landschap aanzienlijk. Ceders en pijnbomen komen nu in de vegetatie. Na eindeloos de Rhône te zijn overgestoken, mag je weer 130 rijden. Na een uurtje verlaat ik de snelweg. Meteen volgt de beloning: zodra ik de bocht maak, doemt in de verte de donkere reus van een berg op, die alle bergen om zich heen als kleuters uitlacht. Ik heb het over de Mont Ventoux. Beroemd en berucht bij de tour de France. Ik kom op bekend terrein. Ik draai mijn raampje open om de lucht op te snuiven. Ik hoor meteen de krekels tsjilpen. Heerlijk! Eerst nog even door een eerste stadje. Wat zie ik? Een grote billboard met de aankondiging dat de rosé van twee dorpjes verder, die wij zelf altijd graag drinken, een gouden medaille heeft gewonnen op de wereldkampioenschappen rosé ( bestaat dus kennelijk). Leuk, zo’n weetje! Ik beloof mezelf dit jaar weer een paar kistjes mee te nemen. De weg vervolgt zich, richting Mont Ventoux. Ik slinger er naartoe, dan weer eens de berg links, dan weer eens rechts in het vizier hebbend. Langs dat Romaanse kapelletje, dat een beetje eenzaam op die heuvel staat. En kijk, links, nog steeds die ruïne. In de verte doemt het middeleeuwse kasteel op van het volgende dorp, dat in de negentiende eeuw door een rijke patser als een soort piratenfort is omgebouwd.  O jee, dat is nieuw: in het dorp flitst een bordje op dat ik te hard rijd. Ik verlaat het gehucht en kom langs het domein van de biologische wijnboer. Die doet het elk jaar beter. Huisje opgeknapt, mooi bord neergezet, een heuse parkeerplaats voor als je komt proeven….En dit jaar, verrek, hij heeft een stuk land aan de overkant ingepikt! Ik rijd nu het dorpje in van de winnende rosé. Zie ik daar spandoeken dat volgende week het feest van de rosé is! Daar gaan we natuurlijk naartoe.

Aankomst in mijn ‘eigen’ dorp

Koken op een Frans kasteel - deel 1Tenslotte kom ik in mijn ‘eigen’ dorp. Daar is sinds kort een nieuwe burgemeester, nadat de vorige iets te vaak dronken overal verscheen. De nieuwe laat er geen gras over groeien, letterlijk. Langs de kant van de weg wordt een heuse stoep gebouwd. Volslagen onzin, het volgende dorp is 5 kilometer verderop, niemand die daar naartoe loopt. Ik sla af en vervolg de weg naar boven. Burgerlijk ongehoorzaam als ik ben, rijd ik uit principe niet om te veel te kleine rotonde, die de vorige burgemeester in een vlaag van grootheidswaanzin heeft laten aanleggen, maar er overheen.  Het weggetje volgt verder omhoog. Door de middeleeuwse poort en dan vaart maken in zijn één, snel doorschakelen naar twee en vol gas naar boven, anders red je het niet. De ruïne waar je op afstevent en die je tot een scherpe bocht naar rechts verplicht, is verder afgebrokkeld en verspert de weg. Nog even een gevaarlijke manoeuvre en ik ben er. Héhé! En dan…. Meteen een prachtig uitzicht. Laat het werken maar beginnen!


Meer over vergelijkbare onderwerpen
bezoekenFrankrijkkasteelvakantie
Vanessa van Koppen

Vanessa van Koppen

Sinds 2013 professioneel met koken en schrijven bezig. Ik wil zoveel mogelijk mensen plezier in het koken en lekker eten bijbrengen. Regelmatig op de maandag te horen bij Schepper&Co radio over gerechten met een verhaal. Veel informatie vind je ook op mijn website voor de feestdagen: www.sacrecuisine.nl